Na području Miljevačkog platoa kod Drniša 21. juna 1992. godine, dogodio se monstruozan zločin nad srpskim pripadnicima Teritorijalne odbrane.
Za pripremu ove akcije hrvatska vojska je iskoristila Međunarodni Festival djeteta, koji je tog dana trebao započeti u Šibeniku.
Zbog održavanja pomenutog Festivala djeteta, hrvatska strana je zatražila od srpske strane suzdržavanje od bilo kakve provokacije, na šta je dobila saglasnost.
Taj «dogovor» poslužio je samo kao varka hrvatskih snaga, da pomenutog dana u rano jutro iznenade i zateknu nespremne pripadnike Teritorijalne odbrane.
U mučkom napadu pred očima UNPROFOR-a ubijeno je 40 srpskih Teritorijalaca, a nekolicina je ranjena i zarobljena.
Srpsko selo Nos Kalik srušeno je do temelja i spaljeno. Izvršena je agresija Hrvatske na Republiku Srpsku Krajinu, a samim tim i na zaštićeno područje Ujedinjenih Nacija. Za ovu agresiju, kao i sve naredne, Hrvatska nije snosila nikakve posljedice.
Po završetku vojne akcije, hrvatski vojnici tijela poginulih nisu predavali porodicama, već su koristili srpske zarobljenike pod pretnjom smrti da tijela bacaju u Kraške jame. Kasnije su smećem skrivani tragovi zločina.
Mnogim zarobljenicima sudili su na licu mjesta, a presude su bile vješanje o vojnički pojas ili metak u potiljak i sve su to snimali video kamerom da bi snimljen material u Šibeniku bio prikazivan kao svojevrsan horor film.
Poslije dva mjeseca, tačnije 18. avgusta 1992. godine izvršena je ekshumacija posmrtnih ostataka ubijenih teritorijalaca.
Na posmrtnim ostacima su bili vidljivi tragovi monstruoznosti u ovom zločinu, što je ujedno otežavalo identifikacije. Porodice 12 teritorijalaca nisu mogle prepoznati svoje najmilije. Svi su sahranjeni u zajedničku grobnicu na kninskom groblju pod NN oznakama.
Suza