Beograd, Crkva Svetog Apostola i Evangeliste Marka 21. jun 2026. godine.
U Crkvi Svetog Marka služen je parastos za 40 Srba ubijenih na Miljevačkom platou kod Drniša 21. juna 1992. godine. Parastos su kao i svake godine organizovale porodice iz Udruženja porodica nestalih i poginulih lica “Suza”.
Nakon parastosa Dragana Đukić, predsednica udruženja porodica “Suza” je podsetila prisutne na događaj koji se desio na danasnji dan prije 34 godine. Na području Miljevačkog platoa kod Drniša 21. juna 1992. godine, dogodio se monstruozan zločin nad srpskim pripadnicima Teritorijalne odbrane. Za pripremu ove akcije hrvatska vojska je iskoristila Međunarodni Festival djeteta, koji je tog dana trebao započeti u Šibeniku. Zbog održavanja pomenutog Festivala djeteta, hrvatska strana je zatražila od srpske strane suzdržavanje od bilo kakve provokacije, na šta je dobila saglasnost. Taj «dogovor» poslužio je samo kao varka hrvatskih snaga, da pomenutog dana u rano jutro iznenade i zateknu nespremne pripadnike Teritorijalne odbrane. U mučkom napadu pred očima UNPROFOR-a ubijeno je 40 srpskih Teritorijalaca, a nekolicina je ranjena i zarobljena. Srpsko selo Nos Kalik srušeno je do temelja i spaljeno. Izvršena je agresija Hrvatske na Republiku Srpsku Krajinu, a samim tim i na zaštićeno područje Ujedinjenih Nacija. Za ovu agresiju, kao i sve naredne, Hrvatska nije snosila nikakve posljedice. Po završetku vojne akcije, hrvatski vojnici tijela poginulih nisu predavali porodicama, već su koristili srpske zarobljenike pod pretnjom smrti da tijela bacaju u Kraške jame. Kasnije su smećem skrivani tragovi zločina. Mnogim zarobljenicima sudili su na licu mjesta, a presude su bile vješanje o vojnički pojas ili metak u potiljak i sve su to snimali video kamerom da bi snimljen material u Šibeniku bio prikazivan kao svojevrsan horor film. Poslije dva mjeseca, tačnije 18. avgusta 1992. godine izvršena je ekshumacija posmrtnih ostataka ubijenih teritorijalaca. Na posmrtnim ostacima su bili vidljivi tragovi monstruoznosti u ovom zločinu, što je ujedno otežavalo identifikacije. Porodice 12 teritorijalaca nisu mogle prepoznati svoje najmilije. Svi su sahranjeni u zajedničku grobnicu na kninskom groblju. Članovi porodica su vjerovali da je to privremeno, dok se ne stvore uslovi za identifikaciju savremenim metodama. Za 12 porodica bolna neizvjesnost traje i danas, pune 34 godine ostali su uskraćeni da svoje najmilije sahrane u porodično groblje pod imenom i prezimenom. Neki roditelji stradalih su preminuli ne dočekavši da sahrane posmrtne ostatke svojih sinova. Nastradalima tokom vremena umiru i supruge, braća i sestre, te je neizvesno koja generacija srodnika će dočekati da ih dostojno pokopa. Ovo je samo jedan od jasnih primjera gde su poznate sve činjenice i gdje bi se uz samo malo dobre volje za 12 porodica mogao naći mir, a dobre volje nema, samo zato što su u pitanju srpske žrtve. SLAVA I HVALA ŽRTVAMA UBIJENIM NA MILJAVAČKOM PLATOU!
Položeno je cvijeće kod spomenika stradalim Srbima u ratovima od 1991. do 2000. godine na prostoru bivše Јugoslavije. Pored članova porodica, prijatelja događaju su prisustvovali predstavnici: Komesarijata za izbeglice i migracije Republike Srbije, Međunarodnog komiteta Crvenog Krsta, Crvenog krsta Srbije, Saveza Srba regiona, “Veritasa” i ostalih izbjegličkih udruženja.
“Suza”